header nieuws

6 maart 2012 

 

Vervolg van de vorige blz

 

Deze maand hebben de media uit de VS vele malen contact met mij gezocht. Veel bezoekers van onze website [www.alhaq.org] komen uit de VS. Het is niet genoeg om te concluderen dat er morgen al veranderingen zullen zijn. Maar het is belangrijk. Het ontbreken van politieke wil in de internationale gemeenschap maakt het moeilijk. Ik heb pijn in mijn hart. Waarom moeten wij als volk zo'n hoge prijs betalen? Eens zal er vrede en gerechtigheid zijn.

 
AN: De hongerstakingen van Khader Adnan en Hana al-Shalabi hebben tot meer aandacht geleid voor de slechte behandeling van Palestijnse politieke gevangenen door Israël. Denkt u dat het belangrijk is om voor de rechten van gevangen op te komen.

 
SJ: Iedereen moet de rechten van gevangenen steunen, de menselijke waarden moeten steunen. De gevangenen strijden voor hun zaak, voor vrede, voor waarden. Zelfs als Israël hen terroristen noemt, Palestijnen zien hen als helden, als leiders.

 
Israël negeert de internationale standaarden voor een humane behandeling van gevangenen volledig. De boodschap die zij aan mensen die opkomen voor rechten geven is: je kunt naar de hel lopen. Vrouwen, zonen, dochters, moeders en vaders kunnen hun familieleden niet bezoeken. Geef me één voorbeeld in de wereld waar bezoeken aan familieleden in de gevangenis worden geweigerd vanwege veiligheidsrisico's.

 
Israël is een supermacht die alles met technologie controleert. Wat betekent dat “een bedreiging voor de veiligheid” als reden om een bezoek te weigeren aan een 75-jarige vader? Ik ben bereid om hier open  naar te kijken maar ik kan de logica niet ontdekken. De mentaliteit van straffen is leidend in de praktijk en het beleid van Israël. Elke keer worden nieuwe regels bedacht, gevangenen moeten zich ontkleden terwijl hun ruimten worden doorzocht, zij worden overgebracht naar andere gevangenissen, worden jarenlang geïsoleerd. Het is psychologische marteling. Het is onderdeel van een mentaliteit van wraak en bestraffing. Het is niet genoeg om Palestijnen van hun vrijheid te beroven.

 
Het beleid van administratieve detentie is in de veertiger jaren door de Britten ingesteld en nu past Israël dit beleid toe [om Palestijnen zonder aanklacht of proces vast te zetten]. Het is een schending van de principes en standaard van een eerlijk proces zoals dat in alle democratieën gebruikelijk is. Dat is wat je jonge juristen leert. Israël negeert dit. Een bevel tot administratieve detentie wordt aan een militaire rechtbank voorgelegd die militaire wetgeving toepast. Het aangevoerde bewijs is geheim. De rechtbank keurt het bevel automatisch goed. Het is willekeurige detentie.

 
Het is moeilijk om onder administratieve detentie te leven. Op dit moment worden ongeveer 320 Palestijnen gevangen gehouden onder administratieve detentie waaronder 24 leden van het Palestijnse parlement. Israël gebruikt het als een stok om mensen te slaan, omdat hun activiteiten of hun gedachtegoed hen niet aanstaan. Het is politiek.

 
Khader Adan, wist heel goed wat het [administratieve detentie] was toen hij in hongerstaking ging. Hij wist dat hij geen rechten zou hebben. Hij gaf een boodschap af. Hij verloor veel gewicht en mogelijk heeft hij zijn lichamelijke functies beschadigd. Misschien zal hij niet volledig herstellen.  Zijn hongerstaking was als een schreeuw, een krachtige stem gebruiken. Het heeft hem veel gekost. Het is een historische daad, 66 dagen in hongerstaking. [De Ierse politieke gevangene] Bobby Sands ging dood na 66 dagen hongerstaking.
 

De Israëli's kunnen een bevel tot administratieve detentie oneindig verlengen. Sommige mensen zaten op basis van geheim bewijs vijf of acht jaar vast onder administratieve detentie. Wat is veiligheid? Wat is een geheim dossier? Een eerlijk proces is een belangrijk principe. Israël handelt op een manier van wraak tegen de Palestijnen. Dat zal geen veiligheid brengen.
 

Adri Nieuwhof is consultant en mensenrechten activist

 
Gepubliceerd in The Electronic Intifada 1 maart 2012