Palestijnse vluchtelingen

Tussen 1947 en 1949 sloegen ruim 700.000 Palestijnen op de vlucht vanuit wat nu Israël is. Na de oprichting van Israël in 1948 mochten ze niet meer terug keren. Hun land en eigendommen werden door de Israëlische staat in beslag genomen of vernietigd. In totaal zijn 531 Palestijnse dorpen vernietigd door Israël. Na de zesdaagse oorlog in 1967 kwamen er nog eens 400.000 vluchtelingen bij. Eind 2008 werden in totaal 6,6 miljoen Palestijnse vluchtelingen geteld; de helft van alle vluchtelingen wereldwijd. Tot op de dag van vandaag leeft een groot deel van hen en hun nakomelingen in vluchtelingenkampen op de Westelijke Jordaanoever, de Gazastrook, Libanon, Jordanië en Syrië.

 

Het Palestijnse ‘recht op terugkeer’ is in december 1948 expliciet erkend door de Verenigde Naties. Punt 11 van resolutie 194 stelt dat vluchtelingen die terug willen keren naar hun huizen en in vrede willen leven met hun buren, zo snel mogelijk toestemming moeten krijgen. Degenen die niet terug willen, moeten gecompenseerd worden voor hun eigendommen. VN resolutie 237, op 14 juni 1967 aangenomen, bevestigt dit recht op terugkeer. De VN dringt er bij Israël op aan de gevluchte Palestijnen naar hun land en huizen terug te laten keren. Maar opeenvolgende Israëlische regeringen trekken zich hier niets van aan.

 

 

 

Lees meer over Palestijnse vluchtelingen

Adalah’s interactieve kaart mbt landonteigening
Zochrot database over vernietigde Palestijnse dorpen en wijken in Israël
BADIL Resource Center for Palestinian Residency and Refugee Rights
Persoonlijke verhalen vanuit vluchtelingenkampen
UNRWA
Paul McCann, ‘The Role of UNRWA and the Palestine Refugees’, Palestine-Israël Journal, Vol 15 No. 4 & Vol 16 No. 1, 2008-2009