6 september 2012

Steun samenwerkingsprojecten Israëliërs en Palestijnen

De voortdurende Israelische bezetting van Palestijnse gebieden en de uitbreiding van nederzettingen wordt gezien als een van de grootste blokkades voor het bereiken van een vreedzame en duurzame oplossing van het Israëlisch-Palestijns conflict. Ook de EU constateert dat de uitbreiding van de nederzettingen een twee-statenoplossing in de weg staat en mogelijk zelfs onmogelijk zou maken. Door de nederzettingen krijgt de bezetting een definitief karakter. Is er nog een vruchtbare oplossing te bedenken? En wat kan Nederland daar aan bijdragen?

 

De ChristenUnie wordt nog al eens verweten een eenzijdig beleid voor te staan wanneer het om Israël gaat. Dat we meten met dubbele standaarden en blind zijn voor het leed wat de Palestijnen ondergaan. Ik herken mij niet in dat beeld. Het is inderdaad geen geheim dat de ChristenUnie zich verbonden weet met Israël. Oprechte vriendschap kenmerkt zich echter niet door het negeren van pijnlijke waarheden, zoals deze week een rapport verscheen over vermeende mishandeling en vernedering van Palestijnse kinderen door Israëlische soldaten. Misstanden blijven misstanden en dienen ook als zodanig benoemd te worden. Ook daar staan wij voor. Het uitbreiden van nederzettingen beschouwen wij niet als een constructieve bijdrage aan het vredesproces. Terecht vraagt United Civilians for Peace regelmatig aandacht voor het lot en leed van de Palestijnen. Het zou de UCP en verschillende politieke partijen echter sieren ook aandacht te schenken aan de andere kant van het verhaal. Zo bevroor de Israëlische regering op verzoek van Abbas en de internationale gemeenschap in 2010 voor tien maanden de uitbreiding van nederzettingen zodat het vredesproces weer opgestart zou worden. Ondertussen maakte Abbas geen enkele beweging om aan tafel te schuiven. Alleen toen de bouwstop tegen zijn einde liep liet de Palestijnse leider weer van zich horen. De boodschap was duidelijk: Israël dwarsboomde het vredesproces. Een hernieuwd aanbod van Netanyahu om een bouwstop uit te ruilen tegen erkenning van de staat Israël werd resoluut naar de prullenmand verwezen.

 

Volgens de ChristenUnie is er echter een verborgen obstakel in dit verhaal wat door veel partijen over het hoofd wordt gezien. Ik heb het over de florerende haatcultuur. Helaas is dit door de Palestijnse autoriteit verheven tot overheidsbeleid. Parken, pleinen en straten worden benoemd naar vermaarde terroristen. Maar ook ons kabinet heeft boter op het hoofd. Het is onze minister bekend dat de Palestijnse Autoriteit salarissen uitbetaald aan veroordeelde terroristen in Israëlische gevangenissen. Daarbij geldt het motto: hoe meer burgers je hebt omgelegd hoe hoger het salaris. Dit terwijl Nederland nog altijd het veiligheidsapparaat van de Palestijnse Autoriteit met belastinggeld steunt. Helaas weigert Nederland zich in te zetten om deze steun aan terroristen te stoppen. Beter kan Nederland projecten ondersteunen die Israëliërs en Palestijnen dichter bij elkaar brengt of in onderwijs wat karikaturen van de ‘ander’ afbreekt en in economische projecten waarbij beide partijen vruchtbaar samenwerken. Een mooi voorbeeld is de samenwerking tussen de transportbonden wat ten goede komt van de economie in de Westbank. De beste mogelijkheid om de impasse in het vredesproces te doorbreken door de samenwerking van onderop te stimuleren. Dat verbreekt karikaturen en baant de weg voor vrede.

 

Joël Voordewind
Tweede-Kamerlid ChristenUnie